Dante’nin Cehennemi’nin derinliklerine doğru

Dante Inferno

| Ekim 2018


”Dante’nin şiirinin temelinde cehennemin gizeminden daha çok, durum her ne kadar yıldırıcı olsa da insan ruhunun mücadeleciliğiyle ilgilidir.” – Dan Brown

“Dante’s poem, was not so much about the misery of hell, as it was about the power of the human spirit to endure any challenge, no matter how daunting.” -Dan Brown

Dante Floransa’da doğmuştur ve hayatı boyunca sevdiği, büyük aşkı Beatrice’i ilk kez 9 yaşındayken (Şimdilerde Dante Kilisesi olarak da bilinen Santa Margherita Dei Cerchi kilisesinde görmüştür.) Dante’nin çok sevdiği şehir Floransa’dan bazı siyasi çatışmalar yüzünden acımasızca sürgün edilişi  sonucu İtalya kırsalında yuva özlemi çekerek yıllarca yaşamak zorunda bırakılması ve hiç tanışma şansı yakalayamamasına rağmen aklından söküp atamadığı, ulaşılamaz kadını Beatrice’e olan yüce aşkı ona, İlahı Komedya’yı yazdıran başlıca sebeplerdir.

Beatrice Portinari daha 24 yaşında gençliğinin baharındayken hayata veda etmiştir. Beatrice’in kabri ise Santa Margherita Cerchi kilisesinde bulunmaktadır. Aslında bir kiliseden çok şapeldir. Bu küçük tek odalı ibadethane, Dante’nin hayatında çok önemli bir yere sahiptir çünkü Beatrice’i ilk burada görmüş, yıllar sonra yine bu kilisede büyük yazar ve şair Boccacio’nun dahi onay vermediği, doğru bir eş seçimi olmayan Gemma Dontai ile evlenmiştir. Çift, çocukları olmasına rağmen sevgi bağını güçlü tutamamış ve Dante’nin sürgününden sonra her ikisi de birbirini görmeye pek hevesli olmamıştır. Dante’nin meşhur şiir kitabı Yeni Hayat Beatrice hakkında övgü dolu mısralarla doludur. Daha felsefi nitelikte olan İlahi Komedya’da ise Beatrice’i cennette Dante’ye yol gösterici olan kurtarıcı olarak gösterir. Dante her iki eserinde de ulaşılamaz kadınına olan duyduğu özlemi dile getirir. Günümüzde Dante kilise’si karşılıksız aşk acısı çeken kırık kalplerin tapınağı haline gelmiştir. Genç Beatrice’in kabri de kilisenin içindedir ve sade mezarı şairin hayranları ve onun gibi kederli aşıklar için bir liman haline gelmiştir. Dante gibi karşılıksız aşk acısı çekelenler, Dante’ye ya da Beatrice’e yazdıkları mektupları Beatrice’in mezarının yanında bulunan sepete bırakırlar. Beatrice acı çeken aşıkların koruyucu azizesi olduğundan gelen ziyaretçilerin yazdığı mektuplar genellikle birilerinin onları çok sevmesini istedikleri için sonunda gerçek aşkı bulabilmeleri için veya göçüp gitmiş bir sevgiliyi unutmak için onlara güç vermesi umuduyla yazılan mektuplardan oluşmaktadır.

Beatrice yalnızca fiziken ölmüştür. Görüldüğü gibi Dante onu öyle bir ölümsüzleştirmiştir ki ölümünün ardından 700 küsür sene geçmiş olmasına rağmen anısı hala bizlerle yaşamaya devam ediyor.

Dante was born in Florence and encountered the love of his life, Beatrice, in the Santa Margherita Dei Cerchi church, which is known also as the Dante Church today. Dante’s exile to Italy’s suburbs from his beloved city Florence due to political conflicts, and his divine love for the inaccessible Beatrice whom he never had the chance to meet, are the main causes because of which he wrote the Divine Comedy. Beatrice Portinari has passed away in her prime, at the age of 24. Beatrice’s grave is buried in Santa Margherita Cerchi, which is actually a chapel rather than a church. This small, one-roomed sanctuary has great importance to Dante, because this is where he first encountered Beatrice and years later, married his unsuitable wife Gemma Dontai, despite the objections of the great writer and poet, Boccacio. Even though they had children together, the couple failed maintaining a strong bond, and after Dante’s exile, they lost their enthusiasm about seeing each other. Dante’s famous poetry book, The New Life, is filled with complimentary verses regarding Beatrice. In his rather philosophical work, the Divine Comedy, Dante describes Beatrice as the lodestar savior who guides Dante in Paradiso (Paradise). In both his works, Dante expresses his yearning for his unreachable love. Today, Dante’s church became the temple of unrequited lovers with broken hearts. The grave of the young Beatrice is also located in that church, and her simple grave serves as a harbor for the admirers of Dante’s work and for the lovers who are in sorrow, just like he was. The sorrowful lovers, like Dante himself was, leave the letters they wrote for Dante or Beatrice in the hamper beside Beatrice’s grave. Since Beatrice is the patroness of sorrowful lovers, the letters from her visitors are usually about the desire to be loved, finding true love at last or wishing to be granted the strength to get over a deceased lover. Beatrice died only physically. Apparently, Dante’s immortalisation of her was so well, that she still lives among us even after the seven hundred years past since her departure.

Beatrice

Dünya edebiyatının seçkin eserlerinden biri olan Cehennem, Dante’nin İlahi Komedya’sını oluşturan üç kitabın ilkidir. 1300’lerin başında Dante tarafından kaleme alınan epik şiir Dante’nin vahşi yeraltı dünyasına inişini, araftaki yolculuğunu ve sonunda cennete varışını anlatıyordu. Komedya’nın üç bölümünden biri olan Cehennem; Araf ve Cennet bölümünden daha çok okunanı ve hatırlananıydı. Daha önce cehennem kavramı insanı hiç bu kadar çok etkisine almamıştı. Dante’nin eseri bir gecede soyut cehennem kavramını anlaşılır ve dehşet verici bir hayalle somutlaştırmıştı; açık, somut ve unutulmaz. Bu yorum Orta Çağ anlayışını yeniden şekillendirmişti. Dante’nin Cehennem’i, insanların hayal ettiklerinin ötesinde acı ve ızdırap dolu bir dünya yaratmıştı ve onun yazdıkları bugün hayalimizde canlanan cehennemi şekillendirdi. Cehennem’in zihinlerde somutlaştırılmasının ardından katolik kilisesine kitleler halinde giden insanların olmasına şaşırmamak gerek çünkü Dante’nin Cehennem’i inananları yüzyıllardır korkuttu. Katolik kilisesinin de Dante’ye bu konuda bir teşekkür borçlu olduğu su götürmez bir gerçek.

One of the most outstanding examples of world literature, Inferno, is the first book of Dante’s trilogy the Divine Comedy. The epic poem written by Dante in the early 1300’s, narrated Dante’s descent to the wild underworld, his travel through the Purgatory and finally his arrival in Paradise. One of the three chapters, Inferno (Hell), was more read and remembered than the other two, Purgatorio (Purgatory) and Paradiso (Paradise). The concept of hell had never affected humans that way before. Dante’s work has embodied the abstract notion of hell overnight, with an understandable, terrifying dream; clear, concrete and unforgettable. This interpretation reshaped the perception of the Middle Ages. Dante’s Inferno had created a sorrowful, tormenting world beyond people’s imagination and his work shaped our current perception of hell. It’s not surprising to know that crowds had rushed to the Catholic church after Dante had embodied the perception of Hell, because Dante’s Inferno had terrified people for centuries. Indisputably, the catholic Church owes Dante a debt of gratitude.

14. yy’da İtalyan Edebiyatı usulen ikiye ayrılmıştı: Yüksek zümre edebiyatını temsil eden trajedi resmi İtalyanca yazılıyordu. Aşağı zümre edebiyatını temsil eden komedya ise günlük dil ile yazılıyor ve halka hitap ediyordu. Başlıktan da tahmin edilebileceği gibi ilahi komedya günlük dilde, yani halk dilinde yazılmıştı. Buna karşın din, tarih, politika, felsefe ve sosyal yorumu o kadar akıllıca kaynaşmıştır ki fazlasıyla ilmi olmasına rağmen geniş kitlelere hitap edebilmiştir. Eser, İtalyan Kültürü’nün temel taşlarından biri sayıldığı için Dante’nin yazı şeklinin Modern İtalyan Dili’ni oluşturduğunu söylemek yanlış olmaz. Tarih boyunca İncil dışında hiçbir yazı, resim, müzik veya edebiyat eseri ilahi komedya kadar alıntılanmamış, takit edilmemiş, dönüştürülmemiş ve onurlandırılmamıştır.

Dante’nin Cehennem’i, İtalyan Rönesansı’nın gerçek ustalarından biri olan Sandro Boticelli kadar ayrıntılı ve net bir şekilde açıklayan başka bir harita yoktur. Başka ressamların aksine Boticelli Dante’nin metnine oldukça sadık kalmıştır.

In the 14th century, Italian literature was divided into two, the tragedies that targeted the upper class were written in the formal Italian, whereas the comedies that represented the lower class, were written in informal Italian and targeted the public. As predictable from the title, the Divine Comedy, was written in daily, informal language. Nonetheless, its religious, historical, political, philosophical and social interpretation was so well blended, it managed to reach large audiences. Since the book is considered one of the key components of Italian

culture, it would not be wrong to say that Dante’s writing style shaped the modern usage of Italian language. Throughout history, no writing, painting, music or literary work has been as much quoted, imitated, transformed and appreciated as Dante’s Divine Comedy, except for the Bible.

There is no other map that demonstrates Dante’s Inferno so detailed and clearly, than one of the true masters of the Italian Renaissance, Sandro Botticelli. Unlike the other artists, Botticelli stayed fairly with the script.

Boticelli burada betimlediği Dante’nin yeraltında acı çekilen korkunç cehennem hayali bir huni şeklinde tasarlanmıştı; cehennem ateşi, lağım, canavarlar ve merkezinde bekleyen şeytanla lanetli bir yeraltı dünyası. Çukur 9 farklı seviyeden yani cehennemin 9 farklı dairesinden oluşuyordu. Günahkarlar işlediği günahın büyüklüğü ölçüsünde seviyelere ayrılıyorlardır. En üste şehvet düşkünleri veya cinsel suçlular, heveslerini denetleyememelerini sembolize eden sonsuz bir fırtınanın içine atılmışlardı. Onların altındaki oburlar, iğrenç bir lağım batağının içinde yüzükoyun yatmaya zorlanmışlardı. Daha aşağılardaki sapkınlar yanan kefenlere sarılmış, sonsuz ateşle lanetlenmişlerdi. İşkenceler böylece, aşağı indikçe daha da kötüleşerek devam ediyordu. Dairenin en sonunda, tanınmayacak hale getirilerek öldürülen yalancılar vardı. Dante’nin bu son hendeği yalancılara ayırmasının sebebi büyük ihtimalle bir dizi yalan yüzünden çok sevdiği Floransa’dan sürgün edilmiş olmasıdır.

Botticelli’s portrayal of Dante’s painful underworld dream Inferno, was designed as a cone, hellfire, sewer, monsters and in the center, an underworld damned with the devil itself. The pit was made of 9 levels, 9 spheres of hell. The sinners were divided according to the wickedness of their sins. On the top, the lustful and the sexual criminals were punished with an unending hurricane that symbolized their lack of desire control. The glutton below the lustful, were forced to lay face down on disgusting sewer. The avarice below them, were wrapped in burning shrouds, damned with eternal fire. The tortures would get worse as proceeded lower. On the bottom, there were the liars, killed, once they are no longer recognizable. The reason Dante chose liars for the last sphere, could be because he was exiled from his beloved Florence because of some lies.

Suç yenilene yüklenecek yine; ama ceza, onu veren gerçeğin haklı olduğunu gösterecek. En sevdiğin ne varsa hepsini bırakacaksın; bunun, gurbet yayının attığı ilk ok olduğunu anlayacaksın. (Cennet 17. Kanto)

“You shall leave everything you love most dearly: this is the arrow that the bow of exile shoots first.” Paradiso- Canto XVII.

Dante en sevdiğin ne varsa hepsini bırakıcaksın diye bahsetmişti sürgünden.

Dante speaks of exile as leaving everything you love behind

Boticelli’nin, Portrait of Dante tablosu; başlığına ustalığın sembolü olan defne yapraklı taç eklemiş. Defne yapraklı taç, şiir sanatında ustalığı temsil ediyor. Antik Yunan’dan alınan geleneksel sembol, günümüzde de şiir ve nobel ödülü kazananları onurlandırmak için kullanılıyor.

n Boticelli’s “Portrait of Dante”, laurel wreath, which symbolizes the mastery, is attached to Dante’s cap. The laurel wreath represents the mastery in the art of poetry. The traditional symbol that dates back to Ancient Greece, is used to honour the winners of poetry and Nobel prizes.

Dante’nin Ölüm Maskesi

Dante’s Death Mask

Floransa’dan sürgün edilen Dante’nin ölüsünün bile Foransa’ya girmesi yasaktı. Bu yüzden cesedi Revenna’ya gömülmüştü ama gerçek aşkı Beatrice Floransa’da gömülü olduğu için ve Dante Floransay’ı çok sevdiği için Ölüm Maskesi Floransa’da bulunan Vecchio Sarayın’a koyularak onu onurlandırmışlardır. Ölüm maskesinin Floransa’da olması bana, sonunda Dante’nin yuvasına dönmesine izin verildiğini hissettirdi.

Being exiled from Florence, even Dante’s dead body was not allowed to enter Florence. Therefore, his body was buried in Ravenna, but because his eternal love Beatrice was buried there and he loved the city so dearly, he was honoured by the replacement of his death mask in the Vecchio Palace, Florence. The replacement of his death mask in Florence, gave me the feeling that Dante, was finally allowed to come back home

Vecchio Sarayı

Vechhio Palace

Dante’nin eseri yüzyıllardır ilham kaynağı olmayı sürdürmektedir. Buraya ilginizi çekeceğini düşündüğüm Franz Liszt’in Dante senfonisinin linkini bırakıyorum. Umarım hoşunuza gider.

Dante’s work has been an inspiration for centuries. I’m attaching the link for Franz Liszt’s Dante Symphony which I think might be interesting. I hope you enjoy it.

”Cehennem’in en karanlık yerleri buhran zamanlarında tarafsız kalanlara ayrılmıştır. Tehlikeli zamanlarda harekete geçmemekten daha büyük bir günah yoktur.”

“The hottest places in hell are reserved for those who, in times of great moral crisis, maintain their neutrality.”

 

Yazımızı beğendiniz mi?

Diğer Yazılarımıza Göz Atmak İster Misiniz?